Altijd dichtbij in haar geheugen: hoe ze dagelijks, een kind nog, in een lange rij stond voor brood. Hoe het voelde om honger, echte honger te hebben. Hoe hard ze van jongs af aan heeft moeten werken op de boerderij van haar ouders. En hoe de natuur haar pijn kon verzachten. Mira groeide op in een hardvochtige, grimmige omgeving. Maar toen de band met haar ouders en haar dorp onverhoeds werd verbroken op haar dertiende, voelde thuis toch als een ‘paradijsje’. Waarom moest ze weg?

Er loopt een meisje door een bloemenveld, mand op de heup, gehaast. Het is zomer in een klein dorp aan de voet van de Karpaten, Roemenië. Zeven uur in de ochtend, vakantietijd. In haar hoofd alle dingen die haar ouders haar hebben opgedragen te doen op de boerderij. Daar is ze een volle dag mee bezig, ook omdat ze het liefst nog méér wil doen dan haar moeder gevraagd heeft. Ze moeten haar geweldig vinden!
Lees hier verder  hoe Mira al heel jong met de donkere kanten van het leven te maken kreeg.

Als een levende draak is een verhaal in de serie Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (fotografie).

“Ik heb al eerder mijn verhaal gedaan. Toen ze voor een interviewreeks nog een eenbenige vrouw nodig hadden.” Zelfspot, daar houdt Serena wel van. Maar wacht, laten we beginnen bij het begin. Want eenbenig, dat word je niet zomaar.

Wie ís Serena? Vóór het gesprek dat ik met haar zal hebben, lees ik op haar website alvast iets over haar professionele leven. Ze is een zelfstandig ondernemer in de muziek: 'Een zangeres die zich prima thuis voelt in het klassieke barok-, romantische en contemporaine repertoire'; daarnaast is ze zangdocent en dirigent.

Buikdansen
Toen ze in 2004 een tournee maakte met de opvoering van Die Fledermaus genoot ze van de combinatie opera en theater. Híerbij voelde ze zich thuis. “Ze hadden me gevraagd omdat ze iemand wilde hebben die kon zingen, maar ook van dansen wist. Dat kwam goed uit,” grinnikt ze, “want ik deed aan buikdansen. Dertig voorstellingen heb ik gedaan, ik was kapot nadien. Maar het was heerlijk en ik had ook nog goed verdiend. Achteraf bleek het ook een gedenkwaardige tournee. En voorlopig mijn laatste.” Maar dat kon ik toen nog niet weten.”

Niets te ontdekken
Voldaan en blij was ze, maar ook compleet uitgeput. Waarmee ze al een flinke tijd leefde, maar waarvoor ze niet wilde zwichten, was de steeds erger wordende pijn in haar linkerbeen en -heup. Lees verder!

Opnieuw een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Het avontuur trok. Maar ook uit betrokkenheid bij mensen die het minder goed hebben dan wij, sloot Christine zich aan bij een ‘bouwbrigade’ voor Nicaragua. Toen ze er voor de derde keer was, ontmoette ze iemand die haar leven op z’n kop zette.

Ergens in de jaren tachtig kocht Christine een huis met achtentwintig kamers. Niet om al die ruimte voor zichzelf te hebben, maar voor de inkomsten. Ze was net gescheiden, had drie kleine kinderen en zag in het huis een mogelijkheid om geld te verdienen. Ze begon een kamerverhuurbedrijf. [ ...]

Zin in avontuur
Het is jaren later als Christine weer aan het bouwen slaat. Den Haag heeft dan een stedenband met Juigalpa in Nicaragua en stuurt regelmatig ‘bouwbrigades’ die kant op. Christine sluit zich aan. Ze krijgt een training ‘bouwtoepassingen’, leert een beetje Spaans en vertrekt met een groepje mensen voor een maand. “Ik ben een maatschappelijk betrokken mens, maar ik had ook zin in avontuur.”

Nergens spijt van
Ze krijgt de smaak te pakken en besluit na twee keer opnieuw terug te gaan, maar nu alleen. Was ze gegaan als ze had geweten wat die volgende keer haar zou brengen? “Zeker”, zegt ze nu, meer dan tien jaar later. “Ik heb nergens spijt van, en ik had nooit kunnen vermoeden wat er gebeurde.” Lees verder hoe het Christine in Nicaragua verging!

Een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Op een dag nam Nicole het vliegtuig naar de Turks-en-Caicoseilanden. Ze was er een week en kreeg er de grootste opdracht uit haar carrière. Het was een geschenk uit de hemel, want toen ze vertrok zat ze met haar bedrijf aan de grond. Nu, vijf jaar later, is ze nóg verbaasd over de vlucht die haar leven genomen heeft. “Het was een te grote jas waar ik ben in gegroeid.” 

Nicole had sinds 1984 een eigen grafisch ontwerpbureau; een paar jaar met partners een paar jaar zonder. "Er was altijd genoeg werk, leuke opdrachten en genoeg omzet om van te leven. Tot in 2008 wereldwijd de financiële markt instortte, en zich een ongekende economische crisis verspreidde. Kleine ondernemers zoals Nicole zagen de vraag van opdrachtgevers in razend tempo afnemen. “Ik had bijna geen werk meer. Eerst dacht ik: het komt wel weer goed. Dat was altijd zo geweest. Maar na een tijdje wist ik dat het helemaal niet meer goed kwam." Lees verder!

Het tiende verhaal!
in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Nieuwsgierig, voortvarend en een beetje ondeugend, zo zal Ineke geweest zijn toen ze jong was. Er werd veel gelachen in de jaren dat ze volwassen werd. Maar gepraat werd er weinig. In elk geval niet over wat je in het leven zoal tegen kon komen. Dat gebrek aan voorlichting brak haar op toen ze trouwde. En nog meer toen ze na vijftien jaar huwelijk een totaal onverwachte mededeling kreeg.

Het was een behoorlijk gewaagde stap die Ineke op haar achttiende zette. Ze tekende voor een opleiding bij de Marine Vrouwenafdeling: ze werd een ‘Marva’. Vanuit Zwolle, vanuit een warm, beschermd gezin stapte ze de Randstad en de wereld van de krijgsmacht binnen. Dat was best lef hebben, zeker in de tijd waarin dit speelde: 1950. Lees hier verder!

Haagse krachtpatsers
Weer een bijzonder verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

In de Marokkaanse familie van haar vorige man werd Liesbeth beschouwd als een medicijnvrouw. In de Hollandse polder had ze ‘gewoon’ genezende handen, als kind al. Toen niet als gave onderkend, maar na de ingrijpende dood van haar broer, en later die van haar man, tot volle ontplooiing gekomen. Daarmee ook haar denken over dood en bewustzijn.   

Toen Liesbeth op 5 februari 1992 in de middag gebeld werd, wist ze: ‘Rik gaat dood’. Rik, haar enige broer, met wie ze een innige band had. Die ochtend had ze de fiets gepakt om naar haar werk te gaan, maar bedacht zich. ‘Ik moet met de auto vandaag, en m’n toilettas mee’. Ze had bijna niet geslapen, klaarwakker en gespannen had ze in bed gelegen. ‘Wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren’, vroeg ze zich af. Na dat telefoontje werden dingen duidelijk. Maar niet direct. Lees verder!

Haagse krachtpatsers
Een gloednieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Vrijdagavond half 6 in de trein naar Rotterdam. Hij is tot de nok gevuld, maar er heerst een soort vredige rust. Iedereen is bezig, met z’n berichten op Facebook, met het laatste nieuws op Nu.nl, met luisteren naar muziek, met een boek lezen. Er wordt nauwelijks gepraat; de mensen die hun telefoon of laptop in de tas hebben gelaten, slapen. Want het is vrijdagavond, het werk is gedaan voor deze week en men zakt massaal in. Ik vind de stilte weldadig.

In de Hongerwinter van 1945 zette Hildegards moeder haar kinderen op een kar met twee paarden ervoor en trok met miljoenen andere Duitsers weg uit West-Pruisen. Op de vlucht voor de Russen. Voor de kleine Hildegard was het één groot avontuur, omdat ze de ernst van wat zich afspeelde, nog niet kon begrijpen. Later zou ze concluderen dat die vlucht een beslissende wending in haar leven was geweest. Hoe had ze anders de Nederlandse man kunnen ontmoeten op wie ze hopeloos verliefd werd?

“Heb je Het Duitsland van mijn moeder gezien? Daarin zag ik mezelf terug.” Hildegard (77) doelt op een documentaire serie die op tv te zien was. Na de val van het naziregime werden de provincies van Duitsland ten oosten van de Oder-Neisselinie door de geallieerden toegewezen aan Polen en de Sovjet-Unie. Vanaf 1944 gingen mensen op de vlucht voor het Sovjetleger. In de documentaire volgt programmamaker Britta Hosman de vluchtroute die haar moeder als vierjarig meisje nam, weg uit die Ost-Gebieten. Mét haar miljoenen andere Duitsers, onder wie Hildegard, ook een klein meisje toen.Lees hier verder

Haagse krachtpatsers 
Weer een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers: een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Het prototype goed opgeleide Surinamer in pak met aktentas werd Atlin na zijn studies in elk geval niet. Integendeel! Een linkse jongen op een oude fiets, die de wereld wilde verbeteren en democratie uitdroeg, dat typeerde hem beter. Met één doel: mensen helpen. Dertig jaar later wordt hem tijdens een speech plotseling meer dan duidelijk dat hij van richting moet veranderen.

Atlin (18) en zijn broer Wilfred (19) zijn koud in Nederland of ze stappen in de bus naar het Westland. Twee Surinaamse jongens in een gele NZH-bus richting Poeldijk, dat viel op in die tijd, het was 1967. Lees hier verder

Haagse krachtpatsers
ok dit is een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers: een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's)

Hij zou niet ouder worden dan veertig, hooguit vijfenveertig jaar. Ondanks dat zwom hij als een professional, trouwde hij zijn grote liefde, tegen alle weerstand in, schoolde zichzelf, werkte hard en reisde de hele wereld over. Wim, nu 92, logenstrafte alle statistieken en voorspellingen. 

In 1928 is Wim nog maar een klein mannetje, een kleuter die vrolijk aan de hand van z’n moeder naar de kleuterschool gaat. Op een dag wordt hij plotseling ziek, moet overgeven. Zijn moeder wordt gewaarschuwd. Ze neemt hem mee naar huis, legt hem in bed en roept de dokter. Die denkt aan een kinderziekte, mazelen misschien. Maar na een week kan Wim niet meer staan. Diagnose: polio; kinderverlamming in de volksmond.Lees hier verder

 Haagse krachtpatsers
Weer een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla ven den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Vanaf eind maart 2007 stond de wereld een paar weken stil voor Melanie. Stilstand, een groter contrast met het leven dat ze tot dan toe leidde, bestond er niet: vol vaart, met veel werk, altijd bezig. Het was alsof iemand ‘stop’ gezegd had, ‘tot hier’. Het duurde vijf jaar tot ze volledig besefte wat de gevolgen waren van wat er gebeurd was.

Een herinnering uit 2001. Melanie en ik zitten bij Bert, een opdrachtgever namens de provincie Zuid-Holland. We maken met hem een boekje over een project in de jeugdzorg. Ik heb interviews gehouden, Melanie heeft een voorstel gemaakt voor de vormgeving. Het is een intensief gesprek, dat goed verloopt. We zijn blij, Melanie heeft de afgelopen nacht doorgewerkt om het af te krijgen. We ronden af. Melanie is nog net op tijd voor de volgende afspraak, bij de volgende opdrachtgever, met de volgende deadline in het vooruitzicht. ’s Avonds komt er iemand eten, dus tussendoor nog even boodschappen doen, en daarna iets bespreken met haar zus, met wie ze werkt aan weer een andere opdracht. Ik kijk haar na als ze op de fiets wegrijdt, mijn tempo is van een heel andere orde. Soms benijd ik haar om haar tomeloze energie. Lees verder

Haagse krachtpatsers
Dit is een een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Een toevallige ontmoeting en een zwaar auto-ongeluk. Iemand die een kaartje achterlaat. Toen in Hugo’s leven alles leek mis te gaan, waren het deze gebeurtenissen die hem een nieuw pad op stuurden. Zij waren nodig om uiteindelijk de beslissing te kunnen nemen waarvoor hij al vele jaren stond.

Even voorstellen: Hugo (37), een goed ogende, slimme, voorkomende man. Heeft werk dat hij plezierig vindt, is getrouwd en vader van twee jongens, 7 en 4 jaar. We schrijven 1993.

Een Stier
Hugo woont met zijn jonge gezin in Katwijk. Heeft een goede baan in het advieswerk. Hij kookt graag in het weekend en gaat vaak met zijn jongens op pad. Daar geniet hij intens van. Vaak neemt hij zijn oudste zoon mee naar hun moestuin verderop, bakt met oudjaar oliebollen met zijn vader en loopt elke week hard met een vast ploegje vrienden. ’s Zondags naar oma, in de zomer met z’n allen naar Frankrijk. Een knus, stabiel leven. Dat past goed, want Hugo is een Stier. En Stieren houden van stabiliteit. Lees verder

 Haagse krachtpatsers 
Ook dit is een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

Een positief mens in hart en nieren: Jeannet. Bijna onwaarschijnlijk weerbaar. Een knokker. Waar ze zich het meeste tegen verzet is onrechtvaardigheid. En het falen van systemen. Daar kreeg ze op pijnlijke wijze mee te maken toen haar jongste zoon in de gevangenis belandde. 

“Mam, ik kom terug. Ik heb hier een Hagenees ontmoet die wil terugvaren naar Nederland. Hij vraagt of ik mee wil. Het lijkt me onwijs gaaf.” Een mailtje aan Jeannet, van haar jongste zoon Ronald, in mei 2005.  Lees hier verder!  

Haagse krachtpatsers 
Opnieuw een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's)

Verhalen over levens met een twist heb ik beloofd. Het gesprek dat ik had met Sanne (22) slaat de bijzondere wending over. Althans, zo lijkt het. Sanne - vrolijk, zelfbewust en ambitieus - vertelt een verhaal dat je kunt verwachten van een jonge vrouw aan het begin van haar volwassen leven. Maar als je goed luistert, tipt ze af en toe de gebeurtenis aan die haar al vroeg een ander pad op stuurde dan dat van de meeste kinderen.

Drie jaar was Sanne toen ze er twee grote broers bij kreeg (8 en 10 jaar), én een moeder. Haar eerste stiefmoeder. Vooral die twee jongens, de broers die ze zo graag wilde hebben, kan ze zich nog steeds goed herinneren. Lees hier verder 

Haagse krachtpatsers 
Dit is een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).